Bakı, 21 sentyabr.

Bir vaxtlar Tovuz rayonunun Qaraxanlı kəndindən iki əkiz qardaş eyni yola çıxmışdı. Hərbi forma geyindilər, eyni səngərdə dayandılar, eyni güllə səsini eşitdilər. Sonra biri evə qayıtdı... Digəri isə doğma kəndinə şəhid kimi döndü.

“Mən qazi kimi qayıtdım, o isə şəhid kimi...”.

Bunu antiterror əməliyyatında şəhid olan Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin hərbi qulluqçusu Hacıəli Qasımovun qardaşı Hüseynəli Qasımov söhbətində deyib.

Onun bu cümləsi bir qardaşın itkisini deyil, iki yerə bölünmüş bir ömrü danışır. Çünki Hacıəli onun üçün yalnız əkiz qardaş deyildi. Uşaqlığının, məktəb illərinin, hərbi xidmətinin və 40 günlük müharibə yolunun ayrılmaz parçası idi.

Onlar 2002-ci il martın 21-də Tovuz rayonunun Qaraxanlı kəndində dünyaya gəldilər. Eyni evdə böyüdülər, eyni məktəbdə oxudular. Hərbiyə də birlikdə yollandılar. Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin hərbi hissələrindən birində xidmət etdilər. Vətən müharibəsi başlayanda yol onları yenidən eyni səngərə gətirdi. Qırx gün... Kəlbəcər, Füzuli, Xocavənd, Cəbrayıl, Xocalı, Laçın, Şuşa...

Hacıəli və Hüseynəli eyni taborda çiyin-çiyinə döyüşdülər. Şuşa istiqamətində Hüseynəli yaralandı və tərxis olundu. Müalicəsini tamamladıqdan sonra yenidən hərbi hissəyə qayıtdı və qardaşı ilə birgə xidməti davam etdirdi.

Sonra Hüseynəli xidməti başa vurub doğma kəndlərinə döndü. Hacıəli isə davam etdi.

O, Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrdə xidməti seçdi. Kursu birinciliklə başa vurdu, Ordunun ən elit bölməsində xidmətini davam etdirdi. Vətən müharibəsindən sonra da müxtəlif hərbi əməliyyatlarda iştirak etdi.

Döyüş yolu artıq onun həyatının bir hissəsinə çevrilmişdi. 2023-cü ilin sentyabrında həmin yol onu Xankəndiyə apardı. Bu dəfə geri dönüş olmadı.

2023-cü ilin avqustu... Hacıəli məzuniyyətə gəlmişdi. Əkiz qardaşlar sonuncu dəfə üz-üzə dayandılar, danışdılar. O an heç biri bilmirdi ki, bu görüşdən sonra yolları bir daha eyni yerə çıxmayacaq. Bir neçə həftə sonra, sentyabrın 19-da Hüseynəli onun üzünü deyil, səsini eşidəcəkdi. Həmin səs isə artıq döyüş meydanından gələcəkdi.

Sentyabrın 19-da qolundan yaralandı. Ailəsi hospitala getməsini istədi. “12 əsgərimi qoyub heç yerə gedə bilmərəm.” dedi. Sonra ailəsinə son vədini verdi:

“Səhər danışarıq. Hava işıqlananda sizə Xankəndini göstərərəm”. Səhər açıldı. Amma Hacıəli danışa bilmədi. Sentyabrın 20-də əsgərlərini qoruyarkən snayper atəşi ilə başından ağır yaralandı. Şuşaya, daha sonra Bakıya təxliyə olundu. Dörd aydan çox komada qaldı. 2024-cü il yanvarın 28-də onun bu dünyada mübarizəsi bitdi, Hacıəli şəhid oldu. Bir vaxtlar qardaşı ilə birlikdə hərbi xidmətə yollanan Hacıəli Qaraxanlıya qayıtdı. Bu dəfə hərbi forma ilə yox, üçrəngli bayrağa bükülmüş tabutda. Hüseynəli isə onu son mənzilə yola saldı.

Vaxtilə eyni səngərdə bir-birinin kürəyini qoruyan iki əkizdən biri indi digərinin məzarı ilə həmsöhbət olur. “Mən sanki bir tərəfimi itirmişəm. Amma onu hər an yanımda hiss edirəm”.

Hacıəli getdi. Amma onların birlikdə keçdiyi yol qaldı.

Bir qardaş o yolu danışır. Digəri isə həmin yolun ən ağır, ən şərəfli yerində əbədi dayanıb.

Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin şəhidi Hacıəli Qasımovun döyüş yolu aldığı təltiflərdə də öz əksini tapır. O, “Şuşanın azad olunmasına görə”, “Cəbrayılın azad olunmasına görə”, “Kəlbəcərin azad olunmasına görə”, “Vətən müharibəsi iştirakçısı”, “Vətən uğrunda”, “Hərbi xidmətlərə görə” medalları və 3-cü dərəcəli “Vətənə xidmətə görə” ordeni ilə təltif olunub. Bu orden və medallar onun keçdiyi döyüş yolunun və Vətən qarşısındakı xidmətlərinin yaddaşda qalan nişanələridir.